అనగనగా ఓ బస్తీ [ బాంద్రా ( ఈస్ట్ ) , గరీభ్ వాడ, ముంబై

Dt: 07-March-2011,
Day : Monday  Time: 8.30 PM

 

నిన్న రాత్రి  పదిన్నరకి కొల్హాపూర్ లో స్టార్ట్ అయిన బస్సు ఉదయం అయిదు గంటలకల్లా ముంబయి సిటీ దరిదాపుల్లోకి చేరుకుంది .

నేను దిగాల్సిన స్టాప్ ( దాదర్ ) వద్దుల్లోకి టైం ఆరు అయ్యింది. ఎప్పట్లాగే లాడ్జ్ లో ఫ్రెష్ అయ్యి కాసేపు పడుకున్నాను .

క్లైంట్ కి అందించాల్సిన పేపర్స్ ఫైలింగ్ చేసి పదిన్నర ఆప్రాంతం లో లాడ్జ్  నుంచి బయలుదేరాను. టాక్సీ ఒకదాన్ని పట్టుకుని బాంద్రా ఈస్ట్ లో ఉన్న క్లయింట్  ( M.S.E.D.C.L) ఆఫీసుకి వెల్దుల్లోకి, ట్రాఫిక్ బాగా రద్దీగా ఉండటం వల్ల పదకొండున్నర అయ్యింది.

లోపలి వెళ్లి పని ముగించుకుని వచ్చేసాను . గతం తో పోల్చుకుంటే చాలా త్వరగా , ప్రశాంతం గానే ఇన్వాయిస్ సబ్మిషన్ అయిపొయింది అని చెప్పుకోవాలి . అక్కడే కేంటీన్ లో భోజనం చేసి ఇక బయటకు వస్తుండగా నేను గమనించింది ఏంటి అంటే , సెక్యూరిటీ . సెక్యూరిటీ చాలా టైట్ గా ఉంది. బయట వరండాలో లెక్కకు మిక్కిలి గా పోలీసులున్నారు.

ఎప్పుడూ లేనిది ఇంతమంది పోలీసులని ఎందుకు పెట్టారో నాకు అర్దంకాలేదు. బయటకు వచ్చిచూస్తే కోర్టు దగ్గర కూడా చాలామంది పోలీసులున్నారు. ఏదో బెదిరింపు కాల్ వచ్చి ఉంటుంది అనుకుని రైల్వే స్టేషన్ వైపు అడుగులు వేసాను.

దారిలో ONGC హెడ్ఆఫీసుకైతే అడుగుకో పోలీసు చొప్పున కాపలా కాస్తున్నాడు. మెల్లగా పోలీసు వ్యాన్ లను ఒక్కోదాని దాటుకుంటూ రైల్వే ఫ్లయ్ ఓవర్ బ్రిడ్జ్ ని సమీపించాను  .

బ్రిడ్జ్  మెట్లదగ్గర  భారీ  కేడ్లను   అమర్చి అడ్డంగా పోలీసులు నిలబడి దారిని నిరోదిస్తున్నారు. ఎప్పుడూ వాహనాలతో  రద్దీగా  ఉండే రోడ్డు  కేవలం పాద చారులకి మాత్రమె పరిమితమయ్యింది . అసలు ఏమయ్యిందో అర్ధం కాని అయోమయ పరిస్థితి లో ఉన్న నాకు , "FIRE RELIEF CAMP " అని ఒక బోర్డు కనిపించింది . బట్టలు , గోధుమలు , బిస్కట్లు పాలు , ఇలా చాలా రకాల పదార్ధాలతో అలాంటి కేంప్ లు చాలానే కనిపించాయి .

ఇంకో  నాలుగు అడుగులు వేద్దుల్లోకి విషయం అర్ధమయ్యింది . ఎప్పుడూ సందడిగా కలకలలాడుతూ  ఉండే  ఒక కాలనీ( బస్తీ )  అగ్నికి ఆహుతయ్యి బూడిద  గా మారిపోయింది  .

నివురయిపోయిన గుడిసేల్ని  చూస్తూ మరో  రెండు అడుగులు ముందుకేసాను . అగ్ని బాధితుల సహాయార్ధం అని తెచ్చిన బట్టల్ని రోడ్డుపై గుట్టలు గుట్టలుగా పోగేసారు . 

ఒక్కో బట్టల గుట్ట దగ్గరా లైన్లో నిలబడి ఎవరికీ సరిపోయే సైజు  బట్టల్ని వాళ్ళు ఏరుకుని తీస్కెల్తున్నారు. ముంబయి మెట్రో వాటర్ టేంకర్లకు అమర్చిన తాత్కాలిక కుళాయిల దగ్గర దోసిళ్ళతో పిల్లలు దాహాన్ని తీర్చుకుంటున్నారు. రోడ్డుపై ఒక ముసలవ్వ గుండె పగిలేంతగా ఏడుస్తోంది  అంత దగ్గరగా హృదయ విషాదక సంఘటనలని చూడటం ఇదే తొలిసారి కాదు . కానీ ఈ క్షణం నా కాళ్ళు ముందుకు కదలట్లేదు. చాలా సేపు చుట్టూ చూస్తూ అక్కడే నిలబడిపోయాను .

ఎప్పుడు జరిగింది ? ఇలా అడగొచ్చో లేదో నాకు తెలీదు , కానీ అక్కడున్న ఫైర్ మెన్ ని అడిగాను .

శుక్రవారం నైట్ జరిగింది .

తర్వాత ఎం అడగాలో తెలియలేదు .

ఎక్కడినుంచి వచ్చావ్ ? అతను అడిగాడు

కొల్హాపూర్ .

ఇక్కడికి ఎందుకొచ్చావ్ ?

రైల్వేస్టేషన్  లోపలి కి వెళ్ళటానికి

 "లైన్ క్రాసింగ్ బ్రిడ్జ్ కూడా మంటల్లో బాగా కాలి పోయింది .

ఇటువైపు నుంచి లోపలి వెళ్ళటానికి దారిలేదు.

అలా ట్రాక్ దాటుకుని వెళ్ళు అని కొదరు వెళ్తున్న దారిని  చూపించాడు అతను .

  

మసిబారిన బట్టలతో ఒక బాబు ( అయిదారేళ్ళు ఉంటాయి )  నా వెనుకనుంచి మంచి నీళ్ళ బాటిల్ తో  పరిగెత్తుకెళ్ళి  . ఒకామెకు అందించాడు.
రెండ్రోజులుగా ఏడుస్తూనే ఉందనుకుంటా , మొహం మొత్తం ఉబ్బి పోయి ఉంది . నీరసం గా ఏదో లోకం లో ఆలోచిస్తున్నట్లుంది.
ఏడ్చీ ఏడ్చీ ఒంట్లో సత్తువంతా కన్నీలలా కరిగి ,కనులెంట జారిపోయినట్లుంది .
ఆమె మంచి నీటిని తాగగానే, ఈలోకం లోకి వచ్చినదానిమల్లె ,ఆ అబ్బాయిని గుండెలకు హత్తుకుని , రఫీక్ , రఫీక్ అంటూ ఏడవసాగింది. వేరొకామె వచ్చి ఆమెను ఓదార్చటానికి విఫలయత్నం చేస్తోంది.

ఎదురుగా సగం కాలిన ఇంట్లోంచి , కాలిపోయిన బట్టల్ని వస్తువుల్ని బయటకు తీస్తున్న ఓ వృద్దుడు.
ఏం మిగిలుంది ? అని దీనంగా చూసే కుటుంబాలు , సహాయ కేంద్రాలు పంచిన పులిహోర(?) పొట్లాలు , కట్టు బట్టలే మిగిలాయి దేవుడో అంటూ రోదిస్తున్న మహిళల్ని ఎప్పటికప్పుడు కెమెరాల్లో బంధించే మీడియా ,వీరిమద్యనుంచి  నడుస్తూనేను .

ఎన్ని సార్లు ఎంతమంది సర్వే  సర్వే అంటూ వస్తారు అంటూ ఒకకంట ఆక్రోశిస్తూ , మరోకంట దయచేసి మాకు న్యాయం చెయ్యండి అంటూ వచ్చిన అధికారి కాళ్ళమీద పది బతిమాలుతున్న ఒకామెను చూస్తుంటే  చేతులు చెంపల్ని తాకక మానలేదు .

ప్రాంతీయ పత్రికల కధనాల ప్రకారం :

Young India , Young Paper అని స్లోగన్ పెట్టుకున్న ఒక పత్రిక " NBT ( నవ భారత్ టైమ్స్ ) "

In Sunday Edition :

ప్రమాదం  జరిగి ఒక రోజు గడుస్తున్నా ప్రభుత్వం బాదితులగురించి ఏమీ పట్టించుకోవట్లేదు.  నేషనల్ మీడియా బ్రేకింగ్ న్యూస్ లుగా స్క్రోల్లింగులు రం చెయ్యటానికి తప్ప , ప్రభుత్వం పై ఏ విధమైన ఒత్తిడీ తేలేక పోయింది. బాధితులు సమీప రైల్వే స్టేషన్ ని, సమీప ఫ్లయ్ ఓవర్ బ్రిడ్జిని  తమ ఆవాసాలుగా మార్చుకున్నారు .  

అగిని కీలలు బాగా ఎగసిపడటం తో రెండు ఫ్లాట్ ఫారం ల మద్య బ్రిడ్జి పూర్తిగా కాలి పోయింది .సుమారు  రెండువేల మంది పైగా నిరాశ్రితులయ్యారు . అగ్నిమాపక సిబ్బందితో కలిసి మొత్తానికి ఇరవై అయిదు మంది  క్షతగాత్రులయ్యారు . టెన్త్ , ఇంటర్  పరీక్షలు రాయాల్సిన విద్యార్ధులు  , హాల్ టికెట్ లు కాలిపోవడం తో ఆవేదన చెందుతున్నారు . దీనిక్కూడా ప్రభుత్వం నుంచి ఏవిధమైన సమాధానమూ లేదు .

"కేవలం మౌనం మాత్రమె సమాధానం కాదని , సంఘటన పై పూర్తి స్తాయి దర్యాప్తు చెయ్యాలని , సంఘటనకి  కారణమయిన  వారిని కఠినం గా శిక్షించాలని , ఈ ప్రమాదానికి  కారణం కేవలం ప్రభుత్వమేనని   , బస్తీని  ఖాళీ  చేయించేందుకే  ప్రభుత్వం ఇళ్ళకు  నిప్పంటించింది   అనే వార్తల్లో  ఎంతవరకూ నిజం ఉందో తేటతెల్లం చెయ్యాల"ని పతిపక్షాలు డిమాండు  చేసాయి  .

మహారాష్ట్ర మణి బిందు  అని స్లోగన్ పెట్టుకున్న ఒక పత్రిక " లోక్  మత్ "

 In Sun Day Edition :

గత  శుక్రవారం  రాత్రి  వంట  గ్యాస్  పేలటం  వల్ల   జరిగిన  అగ్ని ప్రమాదం లో  సుమారు  రెండువేల మది  నిరాశ్రయులయ్యారు . ప్రమాదం జరిగినందుకు  చింతిస్తూ ముఖ్య మంత్రి పృధ్వీ రాజ్ చౌహాన్ , బాధిత కుటుంబాలకు ప్రఘాడ సానుభూతి ప్రకటించారు . సహాయ చర్యలు యుద్ద ప్రాతిపదికన జరపాలని అధికారులను ఆదేశించారు . ఈ ప్రమాదం లో నష్టపోయిన కుటుంబానికి అయిదు వేలు చొప్పున నష్ట పరిహారం సి.యం. రిలీఫ్ ఫండ్ నుంచి ప్రకటించారు . 

తర్వాత విద్యాశాఖా మంత్రి రాజేంద్ర దర్దా మాట్లాడుతూ ,

"గరీభ్ నగర్ " ప్రాంత విద్యార్డులందరికీ పాఠ్య పుస్తకాలు పునఃపంపిణీ చేయనున్నట్లు , పదవ తరగతి , ఇంటర్మీడియట్ చదువుతున్న విద్యార్దుల పరీక్షలకోసం ప్రత్యేక పరీక్షా కేంద్రాలని ఏర్పాటు చేయనున్నట్లు ప్రకటించారు . 

దాతల విశేష స్పందన , విద్యార్దుల , స్వచ్చంద సేవా కార్యకర్తల కృషి ప్రసంసనీయం అని , బాదితులకి ప్రభుత్వం అన్ని విధాలా సహాయ పడుతుంది అని పునరుద్గాటించారు  .

****************

నాకు ఈ రెండు పత్రికల ధోరణీ చూస్తుంటే మన రాష్ట్రానికి  చెందిన రెండు పత్రికలే కళ్ళముందు కనిపించాయి .

సోమవారం ప్రచురితమైన ఎడిషన్ల లో NBT వాస్తవాన్ని ప్రతిబింబించక పోగా , లోక్ మత మాత్రం పరిస్థితి తీవ్రతను  పలచన చేస్తూ , ప్రభుత్వానికి బాసట గా నిలిచింది.

నిజ పరిస్థితిని వీక్షించి , రెండు పేపర్లను పక్క పక్కనే పెట్టి రీసెర్చ్  చేస్తే గాని నిజా నిజాలు అర్ధం కాక పోతుంటే , వాస్తవాలు ప్రజలకెలా తెలుస్తాయి ?  

 వాస్తవం లోకొస్తే ..

జామా మసీదు , నేషనల్ లైబ్రరీ లకు ఇక్కడినుంచి వెళ్లేవారి రద్దీ విపరీతం గా ఉంటుంది .
MMTS అభివృద్ది బాగా చెందటం తో ఇక్కడి MMTS  రైల్వే స్టేషన్ కి ప్రయానికుల తాకిడి వేలల్లోనే ఉంటుంది.
ఈ ప్రయాణికులపై ఆదారపడి చిన్నా చితకా పనులు చేసుకునే కూలీలు వేల సంఖ్యలో ఇక్కడి బస్తీల్లో నివసిస్తూ ఉంటారు .

బాంద్రా ఈస్ట్ రైల్వే స్టేషన్ పక్కనున్న స్లమ్ పేరు " గరీభ్ నగర్ ", " గరీభ్ వాడ "
 రైల్వే స్టేషన్ ఫ్లాట్ ఫారం మీద రకరకాల వస్తువులు అమ్మేవాళ్ళు , బయట సమోసా చాయ్ అమ్మేవాళ్ళు , ట్రాఫిక్ సిగ్నళ్ళ దగ్గర అడుక్కునేవాళ్ళు , రోడ్లు ఊడ్చేవాళ్ళు , ఎలక్షన్ల టైంలో డబ్బులు తీస్కుని సలాం కొట్టే కార్యకర్తలు, మట్టి పని , బండపని , మురుగుపని , కన్స్ట్రక్షన్ పని, సిమెంటు ఇసుకలు మోసే కూలి పని , టైలరింగు పని ,ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా రకాల పనులకి ఆ బస్తీ ( మురికివాడ , స్లం) నిలయం . సకల కళా పోషకురాలు బాంద్రా.

ఎన్నో వృత్తుల వారిని , ఎన్నో కులాలు , ఎన్నో జాతులు , ఎన్నో మతాల వారిని తనలో కలుపుకున్న బాంద్రా , ఎన్నో ఆటుపోతుల్ని కూడా ఎదుర్కుంది . నేతల రౌడీయిజానికి , వాళ్ళ రాజకీయ ప్రయోజనాలకోసమే  తరాలుమారినా
బాంద్రా తలరాత మారకపోవటానికి కారణం రాజకీయ పైశాచికత్వం .
దేశం లో దారిద్ర్యరేఖకు దిగువున ఉన్నవారి శాతం ఇంత తగ్గింది , అంత తగ్గింది ; మురుఇకి వాడలనేవే లేకుండా చేస్తాం పేదలకు పక్కా ఇల్లు కట్టిస్తాం అని గొప్పలు చెప్పుకునే ప్రభుత్వాలు , అంటీ అంటకుండా వ్యవహరించటానికి కారణం కేవలం రాజకీయ లబ్దితప్ప మరేమీ లేదు .

రాజకీయ సంక్షోభం  ఏర్పడే   సమయాల్లో , ప్రభుత్వం పై ఏదైనా విషయంలో తిరుగుబాటు జరిగే సూచనలు ఉన్న సందర్భాలలో మన రాజకీయ నాయకులకి ఇవే పాశుపతాస్త్రాలనేవి
ప్రజలకి ( ముఖ్యం  గా ఆంద్రప్రదేశ్ పజలకి) తెలియనిది కాదు . లోగడ మన రాష్ట్రం లో కాంగ్రెస్ పార్టీకి , పార్టీ కార్యాలయ నిర్మాణం కోసం , ఒక పేద వాడపై విరుచుకుపడ్డప్పుడు అదే పార్టీకి చెందిన పీ.జే.ఆర్. తనయుడు విష్ణు వర్ధన రెడ్డి , నాటకీయ ధర్నాలు , సినీ ఫక్కీ అరెస్టులు మనకి తెలియనివి కాదు.


గత మూడు నెలలుగా రాష్ట్రం ( మహా రాష్ట్ర ) లో మారిన ప్రభుత్వ సమీకరణలు , మంత్రివర్గ విస్తరణలు , అసమ్మతి వాదులు , ప్రభుత్వం పై సర్వత్రా వినిపిస్తున్న అవినీతి ఆరోపణలు , వీటినుంచి ప్రజల్ని మభ్యపెట్టటానికి , ప్రభుత్వం కదిపిన పావుగా కొన్ని మీడియా సంస్థలతో పాటు, కొందరు ప్రభుత్వ వ్యతిరేకుల నుంచి విరివిగా వినిపిస్తున్న మాట.
అయితే ప్రతీ ప్రమాదాన్ని ప్రభుత్వఖాతాలో జమ చెయ్యటం , ప్రమాదాల్ని రాజకీయం గా లబ్ది పొండుకోవటానికి ఉపయోదించటం కుటిల రాజకీయ ప్రమాణాలకి నిదర్శనమనేది , ప్రభుత్వ మద్దతు దారుల అభిప్రాయం .


భారత దేశానికి తొలి ఆస్కార్ అందించిన చిత్రం " స్లమ్ డాగ్ మిలియనీర్ " ఈ ప్రాంత నేపధ్యం లోనే జరుగుతుంది . ఆ చిత్రం లో నటించిన  బాలనటి రుబీనా ప్రస్తుతం ఈ అగ్ని  ప్రమాద భాదితురాలేకావటం విశేషం .       
     

సమయం మించి పోతుంది ..
తొమ్మిది గంటలకల్లా కొండుస్కర్ బస్సు స్టాప్ దగ్గర రిపోర్ట్ చెయ్యాలి .

ఈ సారి ముంబై ప్రయాణం చేదు అనుభవాన్ని మిగిల్చింది.

ఇవీ జ్ఞాపకాలే కదా !..

పది రోజుల సెలవు , ప .. ది.. రోజుల సెలవు ..

ఇన్ని రోజులు సెలవు, అదీ మా కంపెనీ వాళ్ళు ఇస్తారా? ఇవ్వరా అని డౌట్ గా ఉంది ..దాంతో లీవ్ పెట్టటానికే భయం గా ఉంది. ఇస్తే ఇస్తారు , లేకుంటే తర్వాత చూద్దాంలే అనుకుని సెలవు చీటీ ఓ పది రోజుల ముందుగానే తయారు చేసి , సరైన సమయం దొరగ్గానే మా వేణన్న మద్దతుతో మా అధిష్టానం టేబుల్ మీద ఉంచాను ..

మా బాసు , సెలవు చీటీని తీక్షణం గా అటూ ఇటూ తిప్పి చూస్తూ , ఎప్పటి నుంచి ఎప్పటి వరకూనో నొక్కి చదివి , లెక్కపెట్టి , ఒకటికి మూడుసార్లు ఒక్కానించి , ఇంకా పదిరోజుల టైం ఉందిగా , అప్పటికి పరిస్థితిని బట్టి చూద్దాంలే అని తీసుకెళ్ళి ఆయన పేపర్ రేక్ లో రెండో అరలో పడేసాడు.

ఇది మాకు ఎలాగూ మామూలే కాబట్టి , హమ్మయ్య ఒక పని అయి పోయింది అనుకుని , నెమ్మది గా బయటికి వచ్చేసాను ..మద్దతు ఇచ్చినందుకు గానూ వేణు అన్నతో ట్రైన్ టికెట్ కూడా రిజర్వేషన్ చేయించేసాను.

ఒకటి , రెండు , మూడు , ఇలా రోజులు లెక్కపెట్టుకుంటూ పోతే తొమ్మిదో రోజు రానే వచ్చింది .

ఆఫీస్ టైం అయిపోగానే , "సార్ మీ సంతకం .. నా సెలవు " అంటూ మా బాసు కేబిన్లోకి జెట్ స్పీడ్ తో దూసుకెల్లాను..

సెలవు ఇవ్వటం కుదరదు .. అని మా బాసు చెప్పాడు ..

టికెట్ రిజర్వేషన్ కూడా చేయించుకున్నాను .. అన్నాను నేను ..

ఐతే వెంటనే రిజర్వేషన్ కేన్సిల్ చేస్కో డబ్బులైనా మిగుల్తాయి అన్నాడు ఆయన ..

లోపలి వెళ్ళిన జెట్ కి తీవ్ర ప్రతిబందకం ఎదురవటం తో అక్కడే నిలబడిపోయి , బస్సున పొగలు చిమ్ముతూ నా మొహాన్ని నల్లగా తయారు చేసింది ..

మాడిపోయిన మొహం తో ఆఫీసు బయటకు వచ్చేసాను .



ఏమైందిరా ?.. అని అడిగాడు వేణన్న,   ..

ఇలా జరిగింది అన్నా , అని నా గోడు వెల్లడించాను అతనికి ..


"ఒకే అయితే , హ్యాపీ జర్నీ , ఇంటికెల్లాకా కాల్ చెయ్యి , అమ్మానాన్నలని అడిగానని చెప్పు " అని నవ్వుతూ ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు.


సామాను అంతా సర్దేసుకుని , గెస్ట్ హౌస్ లో మా సారు రూం లోకి వెళ్లి, సార్ ఒక పదివేలు కావాలి అన్నాను .
ఏం కొంటావ్ ? అడిగారు ఆయన .
ఇంకా డిసైడ్ కాలేదు , ఇంటికెల్లాకా ఆలోచించాలి అన్నాను ...

నా మాటల్లోని కుతంత్రాన్ని గమనించినవాడై ఆయన బస్సున లేచాడు ..
సెలవు లేదని చెప్పాగా , హెడ్ ఆఫీసు నుంచి మనవాళ్ళు వస్తున్నారు , వాళ్ళు ఇక్కడినుంచి తిరిగి వెళ్ళాక , నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు అన్నాడు .

"గత నాల్గు నెలలు గా ఇదిగో వస్తున్నా , అదిగో వస్తున్నా అని చెప్పి , ఏదో ఒక సాకుతో ఇలానే ఇక్కడే ఉండి పోతున్నాను. ఇంటికి వెళ్ళలేక పోయానే అన్న బాధ తప్ప నాకు ఒరిగిందేమీ లేదు. ఇక్కడుండి  చేసిందేదైనా ఉందా అంటే అదీ లేదు . పండగకి కూడా ఇంటికి రాలేనంత బిజీగా ఉన్నావారా ? అని అడిగే మా వాళ్ళ ప్రశ్నలకి  సమాధానం చెప్పలేక పోతున్నాను, మీ మాట నిలబెట్టటం కోసం నాలుగు నెలలు గా నేను మాట పడుతూనే ఉన్నాను సార్ .. " అన్నాను ..

బొమ్మరిల్లు నేనూ చూసాన్రోయ్ అన్నాడు ఆయన ..


ఇప్పుడేంటి నన్ను ఊరు పంపుతారా, పంపరా ? అని అడిగాను ..

ఏంట్రా నువ్వు సొంత పెళ్ళాం పుట్టింటికి పంపు అని అడిగినట్లు అడుగుతున్నావ్  ?
డబ్బులు కావాలా ? సెలవు కావాలా అని ఆయన అడిగాడు .., ప్లాన్ ఫలించింది అన్న ఆనందం తో సెలవు అడిగాను ..
కాసేపు ఆగి , నా లేత మొహం లోకి (?) చూసి , మనస్సు కరిగినవాడై , అవ్విధం గా ఆయన నాకు సెలవు ఇచ్చేసాడు .


కొల్హాపూర్ నుంచి హుబ్లి బస్సులో,హుబ్లి నుంచి విజయవాడ రిజర్వేషన్ ఉంది కాబట్టి ట్రైన్ లో , అక్కడ నుంచి మా ఊరు బస్సులో ఇలా ప్రయాణ సాధనాలను సమర్ధవంతంగా ఉపయోగించుకుని మా ఊరు చేరనే చేరాను..

ట్రైన్ ప్రయాణం అంటే నాకు ఇష్టమూ కాదు , అలా అని అయిష్టమూ  కాదు  , అవసరం అంతే..
ఏమిటో తెలీదు కానీ నాకు ట్రైన్ ప్రయాణం  లో ఎక్కువ మంది పరిచయం అవుతారు. అలా ఫ్రెండ్స్ అయిన వాళ్ళూ ఉన్నారు.  అందుకని కొంచెం ట్రైన్ జర్నీ కి ఇంట్రెస్ట్ చూపిస్తుంటాను.


ఈ సారి ప్రయాణం లో మరిచిపోలేని సంఘటన ఏమిటంటే,

ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో తెలీదు గానీ చాలా మంది టిబెటన్లు ట్రైన్ లో రెండు కంపార్ట్మెంట్ల నిండా ఉన్నారు. వాళ్ళ లో చిన్న పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. కషాయం బట్టలతో, బొచ్చు లేని తలలతో ( అదే గుండు లతో ) అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ సందడి చేస్తున్నారు . అప్పుడప్పుడూ హిందీ తెలిసిన ఒకతను వచ్చి వాళ్లకు వాళ్ళ బాషలో ఏదోచెప్పి వెళ్తున్నాడు. ఇంతలో ఒక బెగ్గర్ ఒక అబ్బాయి వచ్చాడు. అందరితోపాటూ వాళ్ళని కూడా అడిగాడు, వాళ్ళలో ఒక అతను ఆ అబ్బాయిని ఉద్దేశించి ఏదో అన్నాడు. దానికి మిగతావాళ్ళు నవ్వుతున్నారు. వాళ్ళెందుకు నవ్వుతున్నారో అర్ధం కాక నాలాగానే ఆ అబ్బాయి కూడా తెల్లమొహం వేసి వాళ్ళనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు . అది గమనించిన వేరొకతను ఆ అబ్బాయికి అర్ధమయ్యేలా చెప్పటానికి ట్రై చెయ్యటం మొదలు పెట్టాడు.

" ఐ , యు సేం ప్రొఫెషన్ " అంటూ అతనిచ్చిన ఎక్స్ప్రెషన్ కి అప్పటివరకూ కొద్ది పాటి ప్రశాంతం గా ఉన్న బోగీ మొత్తం నవ్వులతో నిండి పోయింది.

అయినా ఆ పిల్లాడికి అర్ధం కాక పోవటం చూసి, బాబూ వాళ్ళూ నీలాంటి వాళ్ళేనట , మనం మనం ఒకటే వృత్తికి చెందిన వాళ్ళం అని  అంటున్నారు అన్నాను. దాంతో వాడూ నవ్వుకుంటూ వెళ్లి పోయాడు ..

ఆ తర్వాత నుంచి ఆ రోజుని  తలచుకుంటే చిరునవ్వు మాత్రం గ్యారెంటీ అయిపోయింది నాకు..

కోనసీమ ముఖద్వారం .. రావులపాలెం

మా ఊరొచ్చేసాను.ఇక  నా శెలవల విషయానికొస్తే ..

మా ఊరి రామాలయం  ధ్వజస్థంభ ప్రతిష్ట, భీష్మ ఏకాదశి ఒకేసారి  రావటం  వాళ్ళ  మా ఫ్రెండ్స్  అంతా  గుడి దగ్గరే  కలిసారు.

గుడి దగ్గర  హోమం , ధ్వజస్థంభ పూజ , ధ్వజస్థంభానికి  బూరెలు వెయ్యటం  , భీష్మ ఏకాదశి  దైవసమారాధన,   తర్వాత   రోజు  అన్న సంతర్పణ , స్పెషల్  టూర్  అంతర్వేది  తీర్థం . 

ఇంకా  మా చెల్లి (హైమ)  వాళ్ళ  కొత్త  ఇంటికి  శంకు స్థాపన   , ఇక మద్యలో మా చెల్లి ( నిత్య చంద్రిక ) వాళ్ళ కాన్వెంట్ వార్షికోత్సవం _ _ _ _ __ హమ్మ  బాబోయ్  షెడ్యుల్  అయితే  అద్దరగొట్టి  వదిలిపెట్టింది.

నిజానికి పదిరోజులు అంటే బహుశా ఎక్కువ రోజులేనేమో .. కానీ పది రోజులు పట్టుమని పది నిమిషాల్లా కరిగి పోయాయి . ప్చ్ .. ఈ పది రోజులు  ఇంకో పది రోజుల వరకూ అవ్వకుండా  ఉంటే ఎంత బావుండేదో కదా ..

మా పాత రామాలయం ఉండే స్థానం లో ఈ మద్యనే  కొత్త రామాలయం నిర్మించారు. ఆలయ ,ధ్వజస్థంభ , పూజలు  శాంతి హోమాలు అన్నీ జరుగుతుండగానే నేను వేడుకకి హాజరయ్యానన్న తృప్తి చాలా ఉంది.  

ఇక నేను ఎప్పటికీ దాచుకోవాలి అనుకునే  కొన్ని మెమోరీస్ ..

ఈ బూరెలెయ్యటం మాట రాముడు చూస్కుంటాడు కానీ, మా ఊరి జనాలున్నారు చూడండి ,వామ్మో! అసలు అంత భక్తి  మా ఊర్లో ఉందని నాకే తెలీదు. ఫ్యామిలీ కొచ్చి 18 బూరెలు మాత్రమే వెయ్యాలి . ఎక్కవ వెయ్యకూడదు అని మా పూజారి గారు చెప్పారు . అయినా సప్లయ్ సామాన్ వాడి దగ్గర్నుంచి తెచ్చిన మూడు పెద్ద పెద్ద గంగాళాలు సరిపోలేదు. వీళ్ళ భక్తి విషయాన్ని పక్కన పెడితే దేవుడు నిజం గా ఉన్నాడు అని తెలిసింది మాత్రం ఆ బూరెల్ని బకెట్ల లో పోసి ధ్వజ స్థంభం పైకి పాస్ చేసేటప్పుడే ..        

బూరెలు ఇంకా ధ్వజస్థంభం పైకి పంపనే లేదు , కింద ఆడ వాళ్ళంతా చీరకొంగు పైకి చూపిస్తూ బూరెలో బూరెలు అని ధ్వజస్థంభం చుట్టూ పోగయి పోతే వాళ్ళ అతిభక్తికి (? తెలివి తక్కువతనం అంటారా ? , ఇక మీ మాటమీదే ఉందాం .) నవ్వాలో ఏం  చెయ్యాలో తోచలేదు .

పంతులుగారు శాస్త్రోక్తం గా మంత్రాలు చదువుతూ వెయ్యాలి లేవండర్రా, దారి వదలండి అంటూ అరిచినా , మైకు లో గీపెట్టినా ప్రయోజనం లేదు . అసలే ఆడాల్లాయే ఎక్కడ పట్టిన పాఠం వదులుతారు . "బూరెలో బూరెలు .." ఇదే వరస . మా పంతులు గారు డీలా పడిపోయి  ఏం చెయ్యాలో తోచక మా దగ్గరికి వచ్చాడు . బాబూ ముహూర్తం వేళ అవుతుంది నన్ను ధ్వజస్థంభం శిఖరాగ్రానికి చేరవేయండి అన్నాడు. ఆయన మాట్లాడింది తెలుగే అని తెలుసుకుని , తర్వాత తేరుకుని మా వాళ్ళు ఒక నిచ్చెన తెచ్చి గుడి మీదుగా వేసి ఆయన్ని కొద్దిగా కస్టపడి పైకి చేర్చారు.

ఇంతలో మా లక్ష్మణుడు వచ్చి "అన్నయ్యా , ఈ జనాల్ని చూడరా , వరద ప్రాంతం లో పులిహార పొట్లాలో,పులిహార పొట్లాలో అని అరిసినట్టు , గుడి ప్రాంగణం లో "బూరెలో బూరెలు" అంటున్నారో "అన్నాడు . వెంటనే వాడికి ఒక గొప్ప అవుడియా వచ్చినట్లు "గోవిందా" అని గట్టిగా అరిచాడు. వెంటనే మిగిలినవాళ్ళంతా గోవిందా అన్నారు .  మా వాడు  ఏమీ అరవక పోడుల్లోకి వేరొకడు గోవిందా అన్నాడు. మళ్ళీ గుంపు గోవిందా అంది. ఇంక వాడు ఆగ కుండా "గోవింద కొడుతూ , మిగలిన వాళ్ళతో గోవింద కొట్టిస్తూ ఉన్నాడు. మా వాడు ఇండియా కి ప్రపంచ కప్పు తెచ్చినట్టు ఫేస్ లో ఫీలింగ్ పెట్టాడు. ఇంతలో పంతులు గారు మంత్రాలతో పాటూ బూరెలు వెయ్యటం మొదలెట్టాడు. ఆడాళ్ళు పోటీ పడి మళ్ళీ ఏరుకోవటం మొదలెట్టారు. ధ్వజ స్థంభం మీదుగా బూరెల వాన మొదలయ్యింది . ఆడాళ్ళకి అత్యాశ ఎక్కువ అని ఎవరో అనగా విన్నాను . ఇప్పుడు చూస్తున్నాను . ఇంతలో అరడజను బూరెలతో మా హైమా వచ్చింది. అన్నయ్యా ఇవి పట్టుకో , ఇంకా పట్టుకొస్తాను అంది . ఓహో మందలో మనం కూడా ఉన్నామన్న మాట అన్నాను. అవునన్నట్టు నవ్వింది. ఇంట్లో ఆరుగురికీ ఆరూ సరిపోయాయిగా వెళ్ళు అన్నాను . లేదన్నయ్యా పెద్దమ్మా వాళ్ళ ఇంట్లోంచి ఎవరూ రాలేదు గా  వాళ్ళకో రెండు తెస్తాను అంది. తెచ్చిన అసలు పద్దెనిమిదికీ వడ్డీ కూడా పట్టుకెల్లేలా ఉన్నావ్ ? అని అంటూండగానే ధ్వజ స్థంభం మీదినుంచి బూరెల సమూహం నా మీద పడగా ఒక్కదాన్ని కేచ్ పట్టుకున్నాను. ఈ ఒక్క దాంతో ఎడ్జిస్టు అయిపో అని చెప్పుదుల్లోకి నా జేబులో పడిన రెండో బూరెని తీస్కుని థాంక్స్ అన్నోయ్ అని చెప్పి వెళ్లి పోయింది. జేబుకు పడ్డ నూనె మరకని చూస్తూ బాధపడే లోపు ఇంకో బూరొచ్చి నా నెత్తిమీద పడింది .

" బాబూ కమిటీ కుర్రోళ్ళు , అప్పుడే నీరసించి పోయారు , ఇంకా సగం బూరెలు మిగిలే ఉన్నాయ్" అని ఎవరో అరిచారు.
పైనుంచి ఖాళీ బకెట్లు పంపితే , తిరిగి పంపుతాం అని గట్టిగా అరిసాడు తాతయ్య పెదనాన్న. ఇంతలో మా భరతుడు వచ్చి అన్నయ్యా , తాతయ్య పెదనాన్నే కుర్రాడు అయితే మరి మనం ? వీడి ప్రశ్నకి అంతా నవ్వుతుంటే , మా తాతయ్య పెదనాన్న మావాడి చెవి పట్టుకుని "పిల్లల్రా !" అని సమాధానం చెప్పాడు. 

    

చిన్న పిల్లలు తొక్కిసలాటకు దూరం గా ఉండాలి కాబట్టి పక్కగా నిలబెతున్నప్పుడు ..  

అంతా సిద్ధం , బూరెలెయ్యటమే తరువాయి ..  



అనకొండ .. ఎక్కడ ? అనుకోవద్దు . అతని పేరే అనకొండ




























మా రామాలయం ..



ధ్వజస్థంభానికి బూరెలు వెయ్యాలిగా ఆ సెట్ అప్ ఇది .. 

మా రాముడు .. & ఫ్యామిలీ

మా ఊరి దేవుడు , అందాల రాముడు ..

రామ భక్త , హనుమాన్ ..



అభయాంజనేయ స్వామి  

















 

ఆంజనేయ , లక్ష్మణ సమేత సీతారాముడు ; శ్రీదేవి భూదేవి సమేత మహా విష్ణువు   



రామాలయ ధ్వజస్థంభం

మా ఊళ్ళో , ఇవి సర్వసాధారణం .. సంఘం ( గ్రూప్ )



  

ఇలా మా గుడిని చూసి చాలా రోజులయ్యింది . పాత గుడిలోనే మా బాల్యం గడిచింది

భీష్మ ఏకాదశి ..

సన్మాన కార్యక్రమం

మానే బుజ్జి , రాము , తోట పండు  



యాళ్ల రామారావు , ఓదూరి వెంకన్న , యాళ్ల పెద ఆంజనేయులు 

    



మద్యలో మా శర్మ గారు ..

ఓదూరి తాతయ్య, ఆకుల గణపతి , ఓదూరి శివ , మైగాపుల వెంకన్న , మానే చినబుజ్జి     

యాళ్ల రామారావు , ఆకుల నాగబాబు ( ఎర్ర చొక్కా )

చంద్రా రెడ్డి గారు ( మా చంద్రం మాస్టారు) 

ఆలయ ముఖ ద్వారం పై పంచముఖ ఆంజనేయ స్వామి

శ్రీ ఆంజనేయం , ప్రసన్నాంజనేయం

ఫోటో బై .. మణి కృష్ణ ..  

తేజ ( మా అక్క గారి అబ్బాయ్ ), వాడు నన్నాడిస్తాడో నేను వాడిని నేను ఆడిస్తానో తెలీదు గానీ మొత్తానికైతే ఆటాడుకుంటాం.    

మా కంబైండ్ క్లాసులు ఈ చేను గట్లమీదే జరిగేవి .. నిజంగానేనండి  బాబు .. 

సరదాగా అలా పిల్లలతో కాసేపు .. ( నిత్య , బాబి , తేజ, పవన్ , నేను ) 

   

రెండు చుక్కలు ..

చాలా మంది లాగానే సతకం పెట్టిన తర్వాత ,క్రింద ఒక గీత గీసి రెండు చుక్కలు పెట్టటం నాకు అలవాటు. సంతకానికి కింద గీతంటే నాకు ఇష్టం.అది నా సంతకానికి సప్పోర్ట్ గా ఉండటమే కాకుండా, దానికి అందాన్ని కూడా తెచ్చి పెడుతుందనేది ఒక కారణమైతే," ఈశ్వర్" సినిమా రెండో కారణం.

ఆ సినిమాలో హీరో అతని సంతకానికి చివరగా, రెండు చుక్కలు పెడతాడు.
దీని అర్దమేంట్రా అని అడిగిన అతని ఫ్రెండ్స్ తో " అవి పెళ్లి రోజున బుగ్గలకు పెట్టే చుక్కలు . ఒకటి నాది. రెండోది నా పోరిది" అని సమాధానం చెప్తాడు.

ఆ సినిమా చూసినప్పట్నుంచి నేను కూడా నా సంతకం చివరన ఉన్న రెండు చుక్కల్ని చూసి అలాగే ఫీల్ అవ్వటం మొదలెట్టాను.
వీలుదొరికినప్పుడల్లా ఆ రెండు చుక్కల్నీ రెండు కళ్ళుగా మార్చి ఒక కార్టూన్ స్మైలీ తయారు చేసే నేను అప్పట్నుంచీ , చుక్కల్ని చుక్కల్లానే ఉంచటం మొదలెట్టాను .

రోజులు గడిచేకొద్దీ నాసంతకం నా పేరులా కనబడటం మానేసి , ఎప్పుడో జరగబోయే నా పెళ్ళిని ప్రివ్యూలా కనబడటం మొదలెట్టింది.

అందంగా అలంకరించబడ్డ పెళ్లి పందిరిలా నాపేరు.
ఆ పందిట్లో పెళ్లి పీటల్లా పరచుకున్ననాసంతకానికి క్రింది గీత, మా ఇద్దరి బుగ్గన చుక్కలు.

నా సంతకాన్ని ఎప్పుడైనా అలా ఊహించుకుంటే మొదట చిన్నటి నవ్వు , తర్వాత సన్నటి సిగ్గు, ఆ పైన "ఒక చుక్కను పెట్టించుకునేది నేను, మరి మిగిలిన చుక్కను పెట్టించుకునే తను ఎవరు ?" అనే ఆలోచన, వీటితో పాటు "ఎక్కడ ఎక్కడ ఎక్కడ ఉందో తారక !" సాంగు, ఇలా ఒకదాని వెంట ఒకటి బోలెడన్ని ఆలోచనలు వద్దన్నా వచ్చేస్తూ ఉంటాయి. నాకు మాత్రమే సొంతమైన అందాల లోకం లోకి షికారుకు తీసుకెళ్తూ ఉంటాయి.